Jima

Pierwszy człowiek oraz król świata w mitologii perskiej, który m.in. nauczył ludzi wytwarzać cegły oraz kłaść fundamenty. Później stał się władcą zmarłych, utożsamianym z bogiem Jamą. Ojcem jego był bóg słońca Wiwahwanta. Jima polecił Ahura Mazda by napił się haomy, a w zamian dostał od niego bicz i oścień. Świat za panowania Jima był życiodajny, piękny i kwitnący, a ludzkość wraz ze stadami rozmnażali się aż zabrakło im miejsca. Władca rozciągnął świat trzy razy, a za każdym razem był on o 1/3 większy, lecz nie był wstanie zahamować przyrostu ludzi. Poszerzenie świata mogło wiązać się z podbojem terytorialnym jakim władał Jima. Ahura Mazda nakazał mu, by udał się na południe z najlepszymi ludźmi, zwierzętami oraz roślinami do królestwa Var, gdzie mieli skryć się przez nadciągającą lodowatą zimą, która miała zniszczyć zło panoszące się na ziemi. Taka wersja arki Noego mogła nawiązywać do migracji plemion z terenów leżących obecnie w Rosji do Iranu.

Zobacz też: Jama, Perska mitologia