Waju

Wedyjski bóg wiatru oraz życiodajnego oddechu, a także władca północno-zachodniej strony świata. Waju zrodził się z oddechu Puruszy, a jako powietrze wraz z ogniem (Agni) i słońcem (Surja) stanowił część triady. Często przedstawiano go posiadającego dwie lub cztery ręce, powożącego niebiański rydwan, który był ciągnięty przez jelenia. Jako woźnica boga nieba Indry poruszał się złotym rydwanem zaprzężonym w tysiąc czerwonych koni. Bóg wiatru jest ojcem m.in. małpiego boga Hanumana czy Bhimy (bohater Pandawów). Waju zawsze w ruchu, pełen temperamentu oraz posiadał zmienny nastrój, którego nie sposób było przewidzieć. Według przekazów podobno, gdy Indra go obraził, złamał wierzchołek góry Meru i wrzucił go do oceanu, a szczyt stał się wyspą Cejlon (Sri Lanka). Z północno-zachodniej części Himalajów, które miał we władaniu, docierały zimne wiatry na indyjskie równiny. W jodze Waju jest strażnikiem ścieżki serca.

Zobacz też: Indra, Indyjska mitologia