Wieloryb

Największe zwierzę na ziemi symbolizujące potęgę kosmicznego oceanu, które jest źródłem życia oraz miejscem wiecznego spoczynku. Prorok Jonasz w Biblii został połknięty przez wieloryba. Herkules pokonuje potwora morskiego poprzez wskoczenie do jego brzucha i rozcięcie go od wewnątrz. Wieloryb zostaje mylnie zinterpretowany jako Lewiatan (kosmiczny wąż pokonany przez Jahwę). W podaniach chrześcijańskich reprezentuje diabła, gdzie jego szczęka stanowi wrota piekieł, zaś brzuch to piekło.

Według podań Eskimosów Kruk przekonuje samicę wieloryba, by ta zamknęła oczy i otworzyła szczęki, po czym wchodzi do środka zabierając ze sobą drewienka do rozniecania ognia oraz strzały. Trafiając  do jej wnętrza znajduje jasno oświetlone pomieszczenie, w którym przebywa piękna kobieta (dusza wieloryba). Panna karmi przybysza i ostrzega go by nie dotykał biegnącej wzdłuż sufitu komnaty rury. Kruk jednak nie słucha i zlizuje słodką kroplę znajdującą się na rurze, po czym chciwie odrywa kawałek i go zjada. W skutek tego samica wieloryba umiera, ponieważ ów rura okazuje się być jej tętnicą. Martwa zostaje wyrzucona przez morze na brzeg, gdzie ludzie rozcinają jej brzuch. Wówczas Kruk niezauważenie oddala się, lecz spostrzega, że zostawił rozpałkę. Przyjmuje ludzką postać by odzyskać swoją własność i pomaga ludziom w oprawianiu wieloryba. Kiedy jeden z ludzi odnajduje drewienka, wtedy Kruk krzyczy, że to oznacza nieszczęście i ucieka, chce w ten sposób przestraszyć mężczyzn oraz odciągnąć od wieloryba. Następnie Kruk powraca i urządza sobie ucztę.

Wielorybnicy przestrzegali wiele tabu, tj. przed wyprawą pościli, odbywali rytualne kąpiele, unikali kobiet i trunków. Natomiast jeśli zabili białego wieloryba to nie mogli pracować przez cztery dni, co było związane z przekonaniem, że duch zwierzęcia pozostał w jego ciele.

Zobacz też: Delfin, Eskimoska mitologia, Kruk, Oszuści, Zaratan